Scatti di poesia | Η Μεσόγειος των νεκρών
Il progetto, programmato con cadenza annuale, intende fungere da laboratorio di ricerca per la produzione di immagini fotografiche della Puglia, originali e creative, ispirate a testi poetici dedicati a diversi aspetti della regione. L’idea che sottende la mostra “fotoletteraria” Scatti di poesia mira, infatti, a produrre “visioni” artistiche della Puglia in virtù di un incrocio creativo tra poesia e fotografia, che – per la prima edizione – vede coinvolti dodici poeti pugliesi tra i più rappresentativi (Aldo Bello, Vittorio Bodini, Raffaele Carrieri, Girolamo Comi, Gianni Custodero, Giuseppe D’Alessandro, Luigi Fallacara, Umberto Fraccacreta, Carlo Francavilla, Rosella Mancini, Vittorio Pagano, Cristanziano Serricchio) e altrettanti fotografi pugliesi o di origine pugliese (Mimmo Attademo, Berardo Celati, Angela Cioce, Stefano Di Marco, Giuseppe Di Palma, Carlo Garzia, Cosmo Laera, Gianni Leone, Giuseppe Pavone, Michele Roberto, Pio Tarantini, Gianni Zanni).
Poeti, poesia, fotografi, mostra, castello monopoli
16356
portfolio_page-template-default,single,single-portfolio_page,postid-16356,qode-quick-links-1.0,ajax_fade,page_not_loaded,,qode-theme-ver-11.1,qode-theme-bridge,wpb-js-composer js-comp-ver-5.2,vc_responsive

Η Μεσόγειος των νεκρών

Immagine

Pasquale Misuraca

Rassegna
scatti di poesia 2017
Tags
Η Μεσόγειος των νεκρών
I versi:

Τώρα πιά
με τι μάτια να κοιτάξουμε

 

τη θάλασσα τη θάλασσα μας τώρα πιά
με τι στόμα να μιλήσουμε
περιγραφή πόνου με ποιά καρδιά

 

Του βυθού τα λόγια πληγώνουν

 

Με τι κουράγιο να περιγράφεις
τις παραμορφωμένες κινήσεις
βενθικές ξεριζωμένες  υπάρξεις

 

Η βαθειά θάλασσα επιπλέει σωμάτων
φυλακισμένων σωμάτων αποικίες
στερημένων φυλακισμένων λέξεων

 

Καθώς τα οστεοφυλάκια πληθαίνουν
οι επιθυμίες περιπλανώνται αναπλήρωτες
από κάθε πυθμένα αποσπασμένες ελπίδες

 

Σπάνια ορυκτά δείγματα τα βλέμματα
με πλοκάμια και διαφάνειες επιδιώκουν τη ζωή
ρωφούν μουσκεμένες λέξεις μέδουσες χταπόδια

 

Σε πυθμένες απεριορίστου χρόνου
μαδεμένες ίνες τα σώματα ξεφτίζουν
σε ρίγη εύφορου υγρού τη συμβίωση αναζητούν

 

Εκεί κάτω τα πάντα σύγρυο και ονειροπολία
και τα χέρια στα νερά κυματιστά θρυνούν
διεκδηκούν τέκνα της θερμής επιφάνειας

 

Τέκνα ποιού Θεού ποιού ανθρώπου;
Εμείς τὀσο γήινοι εκείνοι τόσο πνιγμένοι
πνιγμένοι τόσο μόνοι και απαρνημένοι

 

Oι πεθαμένοι σέρνουν μαζί τους τους ζωντανούς
Τώρα πιά

 

Alexandra Zambà

 

Il Mediterraneo dei morti
traduzione dell’Autrice

 

Oramai
con quali occhi guardare

 

il mare il nostro mare oramai
con quale bocca parlare
descrivere il dolore con quale cuore

 

le parole urticanti del profondo

 

con quale coraggio
descrivere i deformati movimenti
staccate esistenze bentoniche

 

Il mare fondo galleggia sui corpi
sulle colonie dei corpi incagliati
sulle parole incagliate

 

Mentre gli osseti si moltiplicano
insoddisfatti girano i desideri
staccati dal fondo di ogni speranza

 

Rari esemplari fossili gli sguardi
con tentacoli e trasparenze cercano la vita
consumano le parole ammollo meduse e polpi

 

In territori di tempi chiusi i corpi si spolpano
nell’impossibile aderiscono sfilacciati
su brividi di acqua fertile cercano la simbiosi

 

Tutto laggiù rabbrividisce e sogna
braccia ondulate nelle acque lamentano
cercano i figli della calda superficie

 


Figli di quale Dio di quale uomo sono?
Così sulla terra noi e loro così annegati
annegati così soli e rinnegati

 

I morti trascinano con loro i vivi
Oramai